Verschenen in Schuttersproat 29, augustus 2012

“Een Marinier die terugkomt uit Indië moet wel iets van marcheren weten. Vlak na zijn terugkomst in 1949 werd hij dan ook gevraagd om commandant te worden van de Schutterij. De “schutter” Jan Dieker. Het standaardvaandel van Onderling Genoegen staat niet voor niets vandaag in deze kerk. De schutterij maakte hem wereldberoemd in Duiven.

43 jaar lang heeft hij de functie van hoofdcommandant mogen vervullen. “Mogen” vervullen, want hij zag het als een gunst. Hij vond het geweldig dat hij door de schutters werd geaccepteerd en gerespecteerd. Velen kenden hem, ook nu nog, na al die jaren, als “Ivanhoe”. Het ontroerde hem diep toen bij zijn 50-jarig huwelijksfeest de aanwezige schutters spontaan het lied van “Ivanhoe” begonnen te zingen. ”Schutterij – geeft acht – het geheel – achteruut – met de kont tegen de peppels”, ik hoor het hem nog zeggen. Voor zijn verdiensten voor de schutterij werd hij onderscheiden. Het heeft Hare Majesteit behaagd…. Hij mocht zich lid in de orde van Oranje Nassau noemen. Ridder Ivanhoe.”

Bovenstaande tekst werd uitgesproken tijdens de uitvaart van Jan Dieker op maandag 23 april 2012. Een uitvaart waarbij, naast familie en bekenden, ook vele Duivense schutters in de kerk aanwezig waren om de laatste eer te bewijzen. 20 jaar nadat hij afscheid had genomen als hoofdcommandant van onze schutterij werd hij door velen nog steeds gezien als “Ivanhoe”. Hij was trots op deze titel die hij natuurlijk vooral te danken had aan zijn optredens als commandant “te paard”.

Jan Dieker was vertrouwd met het werken met paarden. Als loonwerker werkte hij met paarden voor de ploeg of de dorskast. In de beginjaren reed hij dan ook steevast op een boerenpaard dat gehuurd of geleend werd van een Duuvense boer. Voor een concours of kermis werd het paard door hem zelf ergens uit de wei werd gehaald en opgepoetst. Aan de paarden had hij zijn eretitel te danken. De paarden zorgden ook voor een aantal mooie verhalen uit zijn schuttersloopbaan.

De oudere schutters weten het nog wel. Wanneer de schutterij langs café de Tol aan de Rijksweg kwam dan wist kastelein Jan Schepers wel hoe hij de schutters het café in kon krijgen. Zodra de schutterij in aantocht kwam werd de hele tap vol gezet met glazen bier. De schutters verlegden dan spontaan de route van de optocht en trokken aan de ene kant het café in, namen een biertje mee, en liepen er aan de andere kant weer uit. Commandant Jan Dieker kon hier niet mee lachen. Tijdens de optocht moest er orde zijn. De oplossing was dan ook snel gevonden. De eerstvolgende keer blokkeerde Jan met zijn paard de ingang van het café. Geen schutter die er nog langs durfde. De kastelijn bleef zitten met zijn bier. De schutters baalden. Maar Jan was tevreden. De orde was hersteld.

Het verhaal gaat ook dat hij wel eens met paard en al bij een ander café naar binnen is gereden om de aanwezige schutters te manen zich weer bij de optocht te voegen.

Steevast kwam bij de kermisborrel ook weer het verhaal van de overtocht via het looveer naar een concours in Huissen. De schutterij nam destijds met 16 paarden deel aan dat concours. 16 paarden op een klein pontje. Als er maar ééntje was begonnen te bokken…. 

Commandant Jan Dieker genoot van het spel met zijn schutterij. Maar dan moest het wel gaan zoals hij het wilde. Hij kon zich vreselijk opwinden als iedereen weer eens niet vooruit te branden was bij het opstellen. Vooral de vendeliers hadden daar een handje van. De haat-liefde verhouding met de bielemannen moet ook even genoemd worden. Die jongens doen altijd precies wat de commandant zegt. Maar de commandant moet dan wel iets zeggen. Dus één keer vergeten om de schutterij naar links of rechts te commanderen en de hele meute gaat rechtdoor, dwars door de heg als het moet. Maar als het eenmaal liep dan zat hij te stralen op zijn paard. Trots op “zijn OG”.

Ook naast het commandantschap was Jan Dieker actief bij de schutterij. Jarenlang zat hij in het bestuur. Een deel van die tijd in de functie van vice-voorzitter. In de beginjaren van de hand- en kruisbooggroep zag je hem ook met de handboog schieten op de wekelijkse schietavonden. In de zomermaanden werd er geschoten in het weiland achter zijn huis aan de Engsestraat. Jarenlang heeft hij ook meegeholpen met het maken van de kogels voor de voorladers. En de 1e versie van de kogelvanger, waar we nu nog steeds op schieten, is door hem in elkaar gelast. De laatste jaren voelde hij zich als lid van de schuttersraad nog steeds zeer betrokken bij de schutterij. Met zijn scootmobiel bezocht hij zo veel als mogelijk de optredens in Duiven.

Ik schrijf dit stuk op vaderdag 2012. Mijn eerste vaderdag zonder vader. Vorige week mijn eerste schuttersconcours na zijn overlijden. De kringdag van de Liemers in Lobith. Ik was er dit keer bijzonder op gebrand om goed te presteren. Hoe mooi zou het zijn om voor hem de prijs voor de beste commandant naar Duiven te halen. En het mocht zo zijn. Die prijs draag ik op aan Jan Dieker, wereldberoemd in Duiven als commandant van Onderling Genoegen.

Duivens kermis 2012 zal voor mij, maar niet alleen voor mij, anders zijn dan voorgaande jaren.

Ivanhoe, bedankt.

Jullie commandant, Frans Dieker.